Harmen Tiddens

Harmen A.W.M. Tiddens 29 juli 1923 - 3 januari 2002

Harmen A.W.M. Tiddens 29 juli 1923 – 3 januari 2002

prof. dr Harmannus A.W.M. Tiddens
*29-07-1923 te Gemert † 3-1-2002 te ‘s-Hertogenbosch

Harmen Tiddens, ook wel aangeduid als Herman, Manus, Harmannus, vader, pappie en opa Harm, heeft een rijk leven gehad.
Dit leven kwam plotseling ten einde op donderdag 3 januari 2002.

Het grootste deel van zijn leven heeft hij genoten van de intellectuele uitdagingen die op zijn weg kwamen: eerst als kinderarts, later als hoogleraar in de methodiek van het geneeskundig onderwijs, als eerste rector magnificus van de nieuwe universiteit in Maastricht, als hoogleraar in de organisatie van de gezondheidszorg aan de K.U.B., als directeur van het Nationaal Lucht- & Ruimtevaart Geneeskundig Centrum en tot het eind van zijn werkzame leven als adviseur in binnen- en buitenland, onder meer voor de wereldgezondheidsorganisatie (WHO). Zelfs deze indrukwekkende opsomming is verre van volledig.
Hij genoot van zijn zakenreizen die hem over de hele wereld voerden en van de nieuwste elektronische speeltjes waar hij steevast mee thuis kwam.
Echt met pensioen ging hij pas een jaar voor zijn dood, toen zijn gezondheid hem parten begon te spelen.

Harmen was een bijzondere, enigszins raadselachtige, charmante en innemende man. Jarenlang was zijn favoriete lijfspreuk: alles is relatief en zelfs dat. Door die benadering was niet altijd helder waar hij nu eigenlijk zelf stond. Wel heeft hij duidelijk gemaakt dat tolerantie ten opzichte van andere waarden en normen een groot goed voor hem was. Het alledaagse leven benaderde hij objectief wetenschappelijk en van ongenuanceerde uitspraken was hij afkerig.

In 1949 trouwde hij met Leonie Brautigam. Uit dit huwelijk werden Lisette, Pim, Harris, Leontien, Harm en Pieter geboren. Hij trainde hen aan de eettafel in discussies over de achterkant van het gelijk en speelde daarin graag de rol van advocaat van de duivel.
In 1984 scheidde hij en trouwde met Carla Santegoets. Hieruit werd zijn jongste zoon Jules geboren. Jules kreeg Harmens wijsheden over zich uitgestort tijdens hun vele gezamenlijke reisjes naar de zee.
Het laatste jaar van zijn leven scheidde hij van tafel en bed van zijn tweede vrouw en woonde hij alleen in ‘s-Hertogenbosch. In dit jaar ging zijn gezondheid zichtbaar achteruit, zonder dat bekend was wat er aan de hand was. Hij had duidelijk geen behoefte aan uitgebreid medisch onderzoek.

Harmen was een geboren en getogen Brabantse katholiek. Rond zijn 45e levensjaar, toen hij boven de rivieren woonde en in het midden van zijn wetenschappelijke carrière was, had echter hij met de kerk gebroken en zich tot agnost verklaard. In de laatste fase van zijn leven toonde hij dat hij nog altijd open stond voor vernieuwing en begon een ontdekkingsreis door filosofie, spiritualiteit en religie. In dat kader ging hij graag naar de hoogmis in de abdij van Berne in Heeswijk, met name om naar de preek te luisteren. Hij deelde zijn ervaringen met zijn naasten tijdens heel persoonlijke gesprekken. Er ontstond rondom hem een steeds warmere open sfeer die nieuw was en zeer dierbaar werd.
Zijn kinderen kijken dankbaar terug op zijn rijke leven en op het vele dat hij hen en anderen heeft nagelaten.
Klik hier voor het artikel ‘The founding and early history of the European Society for Paediatric Nephrology (ESPN) dat 8 februari 2007 verscheen in het tijdschrift ‘Paediatric Neprhology’: vaderespn.pdf [923 KB]

Artikel NRC Handelsblad 8 januari 2002

Artikel NRC Handelsblad 8 januari 2002

 

artikel_480.1

artikel_480.2